Replika przypomina koncerze husarskie z okresu XVIII w. Początkowo używano jej do cięcia by później przekształciła się w broń do kłucia. Pochodzenie tej broni nie jest do końca znane - pojawiła się w XV w. jednocześnie na Bliskim Wschodzie, Węgrzech i pograniczu francusko-niemieckim. W zależności od miejsca powstania, rozróżnia się trzy typy koncerzy: Turecki, Węgierski (najczęściej używany przez Polaków) i Zachodnioeuropejski. Pomimo faktu, że koncerze są nieodmiennie kojarzone z bronią husarii, to w I Rzeczypospolitej nie wykształcił się oryginalny rodzaj koncerza. Broń ta używana była przez jazdę do walki z piechotą uzbrojoną w broń drzewcową (stąd jej długość) i tylko do walki z konia (troczony był pod lewym lub prawym kolanem jeźdźca). W Polsce i na Węgrzech używane były w oddziałach jazdy husarskiej i lekkiej, zwłaszcza przez oficerów, i posiadały zwykle rękojeści zamknięte, podobne do tych z szabli husarskich. Koncerze typu węgierskiego i zachodnioeuropejskiego były bronią wyłącznie o przeznaczeniu bojowym, natomiast w przypadku broni tureckiej bogate zdobienia sprawiały, że była to głównie broń paradna.
Głownia repliki została wykonana ze stali sprężynowej 50CrV4 hartowanej do twardości 50HRC.

Specyfikacja:
Długość ostrza: 130 cm
Długość całkowita: 80 cm
Waga: 1,2 kg
Rękojeść: 20 cm drewno pokryte skórą i oplecione mosiężnym filigranem
Stal: 50CrV4 sprężynowa